Het park Costa Vicentina



Met uitzondering van de hoeveelheid vogelsoorten is het aantal in het park Costa Vicentina voorkomende dieren beperkt. Daarvoor is er teveel gejaagd in het verleden en wordt het gebied ook te intensief gebruikt. Toch zijn er met wat geduld en geluk nog wel een aantal diersoorten te detecteren. Gejaagd wordt er overigens nog steeds in dit gebied, hoewel een stuk gereguleerder dan voorheen. Het jachtseizoen loopt van 15 augustus tot en met eind februari en de jagers jagen in die periode op donderdag en zondag. Ondanks het feit dat jagers een theoretisch examen moeten doen en over een wapenvergunning moeten beschikken, gebeuren er veel ongelukken tijdens de jacht. Meestal doordat jagers met een flinke slok op een hond voor een vos aanzien.

De schaarsheid aan dieren gaat niet op voor het vogelbestand: er zijn meer dan tweehonderd verschillende vogelsoorten in het park gespot. Het park Costa Vicentina is vooral van belang als broed- doortrek- of overwinterplaats. De vogeltrek in de maand oktober is onder ornitologen een attractie. Maar liefst 26 vogelsoorten broeden op de rotsen van de kliffen.

Ook vissen zijn er in overvloed voor de kusten. De makrelen en gepen zijn dikwijls goed te zien bij de vloedlijn op wat rustiger stranden van het park Costa Vicentina.





Fauna in het park Costa Vicentina

Zoogdieren in het park Costa Vicentina Vogels in het park Costa Vicentina Vissen in het park Costa Vicentina




HuurautoFietsen    Geschiedenis

Het weer  bomen  Surfen

Zandstrand   Surfles Lopen

Zwemmen  Restaurants



Vertel anderen over deze site:







Zoogdieren






Mangoest

De Mangoesten (ook wel Faraoratten genoemd) zijn een familie van kleine, katachtige roofdieren. Ze zitten vaak verstopt in de bossen of dicht struikgewas. Mangoesten voeden zich met insecten, krabben, wormen, hagedissen  en andere kleine beesten (soms ook eieren en fruit). Ze zijn vooral bekend omdat ze giftige slangen zoals de cobra kunnen doden.

Mangoest in het park Costa Vicentina

Deze roofdieren, inclusief staart soms bijna een meter lang, komen in Europa alleen voor op het Iberisch schiereiland. Ze zijn met veel moeite te ontdekken op de bosrijke plaatsen van het park Costa Vicentina.







Wilde kat

De Europese wilde kat lijkt sterk op een grote, forse huiskat. De Europese wilde kat heeft echter nooit vlekken, enkel strepen. Het belangrijkste verschil tussen de Europese wilde kat en de huiskat is de staart, die bij de Europese wilde kat veel dikker is. Over de staart lopen drie tot vijf brede, zwarte ringen. De staartpunt is afgerond en zwart. De ogen zijn vaalgeel van kleur.

Wilde kat in het park Costa Vicentina

De Europese wilde kat is een carnivoor. Hij jaagt voornamelijk op konijnen en kleine knaagdieren. Ook jaagt hij op vogels, maar vult zijn dieet aan met gras, amfibieen, vissen, insecten en jonge hoefdieren, zoals lammetjes. Hij jaagt voornamelijk in meer open terrein van het park Costa Vicentina. Als hol gebruikt hij meestal een holle boom of een spleet tussen rotsen, maar ook verlaten konijnenholen of dassenburchten worden gebruikt. Hij gebruikt het hol in koud weer, tussen november en februari. De Europese wilde kat is voornamelijk een nacht- en schemeringsdier. Hij kan goed klimmen. De wilde kat klimt achterwaarts uit een boom, net als een huiskat. Bij bedreiging kromt hij zijn rug en zet hij zijn haren op, om groter te lijken.






Das

De das heeft een herkenbare vachttekening: de bovenzijde is grijs van kleur, de onderzijde en poten zijn zwart. De kop, haren op de oren en de staartpunt zijn wit. Er lopen twee brede evenwijdige strepen over beide zijden van de kop, van de snuit via de ogen naar de oren en het achterhoofd. Hij komt, met uitzondering van de uiterste kustlijn, in het hele park Costa Vicentina voor.

Das in het park Costa Vicentina

Een das leeft in een hol, burcht genaamd, dat vele generaties meegaat. Hij is vooral 's nachts actief en heeft een omnivoor dieet. Overdag blijven de dieren in hun burcht. In de zomermaanden zijn ze meestal actief voor zonsondergang, maar meestal blijven ze tot na zonsondergang in hun hol. In de wintermaanden, van november tot februari, komen ze minder vaak naar buiten.







Otters

Deze zijn soms te zien op stranden en rotsen bij zee in het park Costa Vicentina. Ze schuilen echter langs de oevers van de beekjes die hier in zee uitkomen.

Otter in het park Costa Vicentina

Otters zijn langgerekte, slanke dieren met korte poten. Tussen de tenen zitten zwemvliezen. De staart is behaard en lang. Ook heeft hij zeer gevoelige tastharen rond de snuit en op de ellebogen. De meeste soorten hebben klauwen aan hun poten. Otters hebben in hun vacht een dichte onderlaag van zachte haren en een bovenlaag, begroeid met lange dekharen. Otters zijn over het algemeen viseters, die ook kikkers, kreeftachtigen en soms ook vogels en kleine zoogdieren eten. Ze eten voornamelijk langzamere vissoorten als paling. Otters hebben grote hoeveelheden voedsel nodig, omdat jagen en voortbewegen in het water veel energie kost.

Sommige soorten leven in groepen, maar de meeste otters zijn solitair. Otters zijn speelse dieren, die graag van modderoevers glijden, over elkaar heen springen en achter elkaar aan rennen of zwemmen.



terug naar boven









Vogels


Jaarlijiks vindt er in de eerste week van oktober in Sagres het 'Festival observacao de aves' plaats. Dit is een van de grootste georganiseerde vogel-kijk-dagen in Portugal. Het wordt georganiseerd door de gemeente Vila do Bispo, de vogelorganisatie SPEA en de natuurbeschermingsorganisatie Almargem. Het festival vindt altijd in die week plaats, omdat dan de grote trek van onder andere havikken, adelaars, gieren, ooievaars en veel zangvogels het luchtruim van en het gebied rond Sagres aandoet, in het zuiden van het park Costa Vicentina. Dit gebied is tussen augustus en november een tussenhalte voor trekvogels op weg naar Afrika. Eigenlijk zijn alle soorten dan te zien die regelmatig, of minder regelmatig in Portugal voorkomen.

Voor de kenners: de meest interessante soorten zijn: de steenarend Aquila chrysaetos, spaanse keizerarend Aquila adalberti, zwarte gier Aegypius monachus en Eleanora’s valk Falco eleonorae. De meest voorkomende roofvogelsoorten zijn de dwergarend Aquila pennata, slangenarend Circaetus gallicus, sperwer Accipiter nisus, buizerd Buteo buteo en vale gier Gyps fulvus. Kleiner in aantal, maar regelmatig te zien zijn de zwarte ooievaar Ciconia nigra, Egyptische gier Neophron percnopterus, honing buizerd Pernis apivorus, zwarte wouw Milvus migrans, grauwe kiekendief Circus pygargus en blauwe kiekendief Circus cyaneus. Ook verschillende uilensoorten trekken langs, zoals de ransuil Asio otus en otus Otus scops. Van de zeevogels zijn de duizenden Morussen Morus bassanus het meest opvallend en de honderden stormvogels, de pijlstormvogel Calonectris diomedea en vale pijlstormvogel Puffinus mauretanicus. De grote jager Stercorarius skua zijn ook veel te zien.

Ook zijn er soorten te vinden die normaal gesproken moeilijk te detecteren zijn, maar in dit gebied meer opvallen: de Jynx Jynx torquilla, de scharrelaar Coracius garrulus, de bergfluiter Phylloscopus bonelli, de wielewaal Oriolus oriolus en de ortolaan Emberiza hortulana.

Niet een trekvogel, maar wel een speciale, is de alpenkraai Pyrrhocorax pyrrhocorax, die in veel delen van Portugal uitgestorven is, maar in het park Costa Vicentina nog volop te zien. Dat geldt ook voor de slechtvalk peregrinnus, vale gierzwaluw Apus pallidus, alpen gier zwaluw Swift Apus melba en de blauwe rotslijster Monticola solitarius.


Ook al vormt oktober het hoogtepunt voor ornitologen, ook buiten die vogeltrekmaand is er genoeg te zien. Een selectie van veelvoorkomende of kenmerkende vogels ziet u hieronder.







Alpenkraai

Deze vogel heeft een zwartblauw verenkleed, rode poten en een kromme, rode snavel. De vleugels zijn vrij stomp en diep gevingerd. Ze hebben een vrij korte, recht afgesneden staart. De lichaamslengte bedraagt 40 cm. De alpenkraai broedt in berggebieden met steile wanden en aan steile rotskusten. Het nest wordt gemaakt op een rotsrichel of in een nis, soms ook in gebouwen en ruïnes. Het legsel bestaat uit 3 tot 5 eieren. Het favoriete voedsel van deze vogel zijn de bessen van de kraaiheide. De alpenkraai komt in het park Costa Vicentina nog volop voor, maar is in de rest van Portugal vrijwel uitgestorven.

Alpenkraai in het park Costa Vicentina







Blauwe ekster

Een van de meest spectaculaire vogels in het park Costa Vicentina is de blauwe ekster (Cyanopica cyanus) die als broedvogel in Europa alleen in Portugal en het midden van Spanje voorkomt, te herkennen aan de lange felblauwe staart en vleugels en zwarte kop met witte keel. Het is een vrijmoedige en brutale vogel, die in luidruchtige benden rondzwerft. De blauwe ekster bouwt een open nest, meestal in de vork van een pijnboom of eik. Hij nestelt in verspreide groepen.

Blauwe ekster in het park Costa Vicentina







Hop (Poupa-eurasiática)

De hop is gemakkelijk te herkennen aan het roodbruine verenpak met een lange zwart gepunte opzetbare kuif, die wordt opgezet als de vogel opgewonden is. De staart en de vleugels zijn zwart en getekend met brede witte strepen. De snavel is lang en dun. Een opvallende eigenschap is de uitgesproken stank die het dier verspreidt omdat enerzijds het nest nooit wordt schoongemaakt (voedselafval en mest blijven achter) en anderzijds omdat het vrouwtje een klier heeft aan de basis van haar staart, die tijdens de broedtijd een zware stank verspreidt. Een bijnaam voor de hop is dan ook drekhaan. De hop komt in het park Costa Vicentina veel voor in de weide-achtige riviervalleien, bijvoorbeeld die van Aljezur en Odeceixe. Sommigen van deze vogel verblijven het gehele jaar in het park, de meesten gebruiken het als broedgebied. De roep van de hop klinkt als hoep, hoep, en hoewel het geluid niet luid is, is het toch op grote afstand hoorbaar.

De hop, in het park Costa Vicentina

Zijn voedsel bestaat voornamelijk uit grote insecten, regenwormen, naakt- en huisjesslakken en spinnen, maar ook hagedissen staan op het menu.







Blauwe rotslijster

De blauwe rotslijster is 21 tot 23 cm lang. Het is een middelgrote, slanke, lijsterachtige vogel met een lange snavel. Het mannetje is dof donkerblauw, met donkere vleugels. Het vrouwtje is bruin met een gebandeerde borst en een eveneens bruine staart. De vogel broedt in het park Costa Vicentina in rotsachtig terrein, meestal in berggebieden maar plaatselijk in laagland bij steengroeves, in ruïnes, kerken en andere gebouwen.

Blauwe rotslijster in het park Costa Vicentina







Koereiger

De koereiger is een kleine, witte reiger met in het voorjaar een geel gekleurde kruin, rug en borst. In de vlucht vallen de snelle vleugelslagen en het gedrongen formaat op.

Koereiger in het park Costa Vicentina

De vogel dankt zijn naam aan het feit dat hij vaak in groepjes het vee op de weide vergezelt. Grazend vee jaagt vaak insecten, kikkers, muizen en andere kleine dieren uit hun schuilplaats. Dit zijn dieren die de vogel graag eet. Zit ook vaak op de rug van grazende zoogdieren. Het is in het park Costa Vicentina een veel voorkomende vogel.







Ooievaar

De ooievaar, ook wel uiver, eiber of stork genoemd, is een grote, witte vogel met zwarte vleugelranden en rode poten en snavel. Een ooievaar wordt ongeveer een meter groot (bek tot uiteinde staart). De vleugelspanwijdte is zo'n twee meter en ze wegen rodn de drie kilo. Ooievaars hebben lange poten en een lange puntige snavel. Volwassen exemplaren hebben een rode bek en rode poten, waarvan de kleur wordt veroorzaakt door carotenoiede in het voedsel.

Ooievaars op de kliffen bij Odeceixe in het park Costa Vicentina

Er zijn een aantal kliffen in het park Costa Vicentina waar de ooievaar nestelt, onder andere bij Odeceixe. Ze zijn echter inmiddels ook aan de dorpen gewend: in bijvoorbeeld Aljezur blijft in het broedseizoen vrijwel geen schoorsteen onbenut. In het dorp valt dan ook het triomfantelijk geklepper goed te horen.

Als carnivoor eet de ooievaar een breed scala aan dierlijk prooien, inclusief insecten, vissen, amfibieen, reptielen, kleine zoogdieren en kleine vogels. Hij pakt het meeste voedsel van de grond, tussen lage vegetatie en uit ondiep water.







Purperreiger

De purperreiger is een sierlijke reiger met een fraai uiterlijk. Hij is donkerder, kleiner en vooral slanker dan de bekende blauwe reiger. In vlucht vallen vooral de ver uitstekende poten met lange tenen op.De purperreiger is een moerasbewoner en broedt koloniegewijs in drassig, overjarig rietland en in door oud riet omgeven struweel. Hij komt in het park Costa Vicentina veel voor in de rivierbeddingen van Odeceixe, Aljezur en Odemira. Het voedsel bestaat vooral uit vis en amfibiën, welke in ondiep open water gevangen worden. Het zijn trekvogels, die overwinteren in West-Afrika bezuiden de Sahara.

Purperreiger in het park Costa Vicentina



terug naar boven









Vissen

Het bestaan van de Trilho dos Pescadore (het pad van de visser) en restaurants met als specialiteit visschotels wijzen op de aanwezigheid van veel vis aan de kust van het park Costa Vicentina. Er zijn een aantal kleine haventjes van waaruit visserbootjes een klein stukje de zee opgaan om hun netten uit te werpen en er wordt veel gevist met hengels. Bij vloed vanaf de kliffen en bij eb vanaf de vrijkomende rotsen. Als aas worden garnalen, sardines, wormen of makreel gebruikt. De meest voorkomende soorten (en dus ook: vangsten) staan hieronder beschreven.





makreel (carapau)

De makreel is een schoolvis die dicht bij het wateroppervlak zwemt. Het voedsel wordt eveneens aan de wateroppervlakte gezocht. De makreel is een zeer vraatzuchtige vis en voedt zich met organismen die in het plankton voorkomen, kleine kreeftachtigen, garnaalachtigen en vislarven. Ze zwemmen daarbij met geopende bek door de wolken plankton en filteren de kleine kreeftjes, slakjes e.d. uit het water met hun kieuwzeef. In het park Costa Vicentina zitten rond de kliffen bij vloed veel scholen makreel.

Het vlees van de makreel bevat zeer veel vitamine B12. Het rode visvlees van de makreel bederft heel snel; om deze reden wordt de meeste makreel gestoomd verkocht. Makreel wordt in warme vochtige lucht van ca. 60 graden gaar gestoomd. Daarna wordt ze door een rookcondensaat gehaald waardoor de oxidatie van de vetten wordt onderbroken. Het echte roken van makreel gebeurt hoofdzakelijk door sportvissers aan huis. Ook verse makreel is goed eetbaar. Vanwege het snelle bederf is het verstandig om zelfgevangen en snel schoongemaakte en gekoelde makreel te gebruiken. Voor het vissen op makreel wordt meestal gebruik gemaakt van een verenpaternoster met diverse haken, daardoor is het mogelijk meerdere makrelen tegelijk te vangen.

Makreel in het park Costa Vicentina







zeebaars (robalho)

De volwassen zeebaars is gemiddeld 50 centimeter, maar kan een lengte bereiken van rond de meter en een gewicht van 12 kilo. De zeebaars heeft twee rugvinnen met 8 - 9 stevige stekels in de eerste vin en één stekel met daarachter 12-13 vinstralen in de tweede vin. De aarsvin heeft drie stekels en 10-12 vinstralen. De zeebaars is een bodemvis, die in scholen leeft. In het park Costa Vicentina kan hij vanaf het strand, maar ook vanaf de kliffen worden gevangen. Ook wordt zeebaars op verschillende plaatsen, onder andere tussen Aljezur en Praia da Amoreira gekweekt. De zeebaars is een carnivoor en wordt gevoed met wilde vis. Het verschil tussen gekweekte en wilde zeebaars is vaak niet te proeven.

Zeebaars in het park Costa Vicentina







zeepaling (enguias de congro)

Anders dan de gewone paling leeft een volwassen zeepaling in zout water, vooral bij rotskusten tot circa 100 meter diep. Hij wordt in het park Costa VIcentina dan ook vanaf de kliffen gevangen. Overdag houden ze zich schuil in een hol tussen de stenen of in een scheepswrak. 's Nachts zwemmen ze met hun typische kronkelende beweging vlak boven de bodem op zoek naar prooien. Na 5 tot 15 jaar zijn zeepalingen geslachtsrijp. In de zomer zwemmen ze dan naar dieper water om te paaien. Uit de eieren komen doorzichtige larven die 1 of 2 jaar bij het zeeoppervlak doorbrengen voordat ze in jonge zeepalingen veranderen en zich aan de kust vestigen. Zeepalingen kunnen ruim 2,5 meter lang worden, ze wegen dan meer dan 60 kilo. Zeepalingen eten kleine visjes, krab en inktvis.

Zeepaling in het park Costa Vicentina







geep

De geep is een trekkende zeevis die zich ophoudt in de bovenste waterlaag, waar hij jaagt op kleine vissoorten. De vis kan bijna een meter lang worden en ruim een kilo zwaar. Gepen leven 's winters in scholen in open water en paaien in ondiep water in de maanden mei en juni. De eitjes worden met een soort draden aan planten bevestigd. Het dier heeft opvallend lange kaken, en de rugvin bevindt zich dichtbij de staart. Het lichaam is lang en slank. Een ander opvallend kenmerk is de blauwgroene kleur van de graten. In het park Costa Vicentina spoelen zomers soms levende gepen aan op het strand, kennelijk gedesorienteerd.

Geep in het park Costa Vicentina







tarbot (rodovalho)

De tarbot kan een lengte bereiken van een meter en een gewicht tot 25 kilo. Hij kan maximaal 25 jaar oud worden. Het lichaam van de vis is schijfvormig en wordt relatief dikker naarmate de vis groter wordt. De vis heeft één rugvin en één aarsvin. De ogen zitten aan wat eerst de linkerzijde was, de bek is asymmetrisch, met tanden aan de 'blinde' kant. Aan de bovenzijde bevinden zich kaken die een soort adembuis vormen, waardoor zandvrij water kan worden aangezogen.De tarbot is een echte viseter. Hij verschalkt zijn prooien vanuit een hinderlaag. De vis is zeer goed gecamoufleerd doordat hij goed in staat is om zijn kleur aan te passen aan die van de plaatselijke zeebodem. De tarbot geldt als een delicatesse. Hij kan in het park Costa Vicentina vanaf de stranden worden gevangen.

Tarbot in het park Costa Vicentina







harder

Harders komen langs de hele kustlijn van het park Costa Vicentiina voor. Ze hebben twee rugvinnen, één rugvin met meestal 4 stekels en een tweede vin met vinstralen en een buikvin met 5 vinstralen. De zijlijn nauwelijks zichtbaar (indien aanwezig). Harders worden hoogstens 90 cm lang. Ze verplaatsen zich in scholen en voeden zich met kleine wieren en bodemorganismen. De harder is een zeer schuwe vis en daardoor moeilijk te vangen. Ze zwemmen dikwijls vlak onder het wateroppervlakte en kunnen ook met brood als aas worden gevangen.

Harder in het park Costa Vicentina







mul

De mul is een vis van gemiddeld 25 cm, maar kan een lengte van meer dan 40 cm en een gewicht van maximaal 1 kg bereiken. De vis is roze rood op de kop en het lijf. Dode vissen verkleuren en worden oranje (zie afbeelding). De ogen staan opvallend hoog in de kop, het voorhoofd loopt steil af. Er zijn twee baarddraden. De vis heeft twee rugvinnen met 7-8 stekels op de eerste rugvin en 1 stekel en 7-8 vinstralen in de tweede rugvin, de aarsvin heeft 2 stekels en 6-7 vinstralen. Kenmerkend is een bruinrode lengtestreep die loopt van het oog naar staart en daaronder drie gele lengtestrepen. De vis voedt zich met bodemorganismen zoals garnalen, weekdieren en op de bodem levende kleine visjes, die met behulp van de gevoelige baarddraden kunnen worden opgespoord. De mul is een smakelijke vis die vaak vers verkocht wordt op de markten in het park Costa VIcentina en op diverse manieren kan worden bereid.

Mul in het park Costa Vicentina







Eendenmosselen (percebes)

Ondanks de naam heeft de eendenmossel geen verwantschap met mosselen of andere weekdieren. Eendenmosselen maken deel uit van de familie der zeepokken en vallen dus onder de orde der kreeftachtigen. Ze steken regelmatig hun vangpootjes als een 'schepnetje' naar buiten om plankton uit het water te vissen. Volgroeide eendenmosselen bestaan uit een taaie rubberachtige steel die vastzit aan een harde ondergrond, met daarop een in vijf kalkachtige plaatjes gehuld lichaam. De volwassen eendenmosselen zitten vast aan drijvende voorwerpen, als drijfhout, schepen en zelfs zeeschildpadden.  In het park Costa Vicentina bedekken ze de rotskusten rond de laagwaterlijn.

Eendenmosselen in het park Costa Vicentina

Tot in de 17e eeuw dacht men dat eendenmossels aan bomen groeiden. Sommige geleerden beweerden zelfs dat ze de larven waren van rotganzen. Eendenmossels, en dan met name de stelen, worden in Zuidwest-Europa wel gegeten. De zeepok staat soms op het menu in restaurants in het park Costa Vicentina. Met name in Aljezur geldt het als een kostbare delicatesse. De smaak is kreeftachtig. Eendenmosselen worden in het park Costa Vicentina gevangen door heuse 'percebeiros', die gekleed in duikerspakken aan touwen afzakken naar de voet van de klif. Daar hakken ze bij de laagwaterlijn in de Atlantische branding met zware beitels de eendenmossels los. Het oogt levensgevaarlijk, maar leverde tot voorkort een goede boterham op. Tegenwoordig is het, met een kiloprijs van 5 euro, wat minder, in aanmerking nemend dat de gemiddelde opbrengst van een dag risicovol hakken tussen de 10 en de 15 kilogram is.

Zoals gezegd maakt de eendenmossel deel uit van de familie der zeepokken. De gewone zeepok is ook veel te zien bij de rotsige stranden van het park Costa Vicentina. De behuizing is vaak wit en steenhard. De vorm kan kegelvormig zijn maar in dichtbegroeide populaties kunnen ze tot hoge zuilen uitgroeien. Ze bestaan uit een huisje van zes kalkplaatjes, met een dekseltje dat uit twee kalkplaatjes is gevormd. De larven van zeepokken hebben nog geen schelp en zwemmen vrij rond.

Zeepok in het park Costa Vicentina





terug naar boven